Μινώταυρος

Η γέννηση του Μινώταυρου είχε τις ρίζες της σε μια πράξη αλαζονικής ασέβειας προς τους θεούς. Όταν ο Μίνωας διεκδικούσε τον θρόνο της Κρήτης από τους αδελφούς του, προσευχήθηκε στον θεό Ποσειδώνα να του στείλει ένα θεϊκό σημάδι ως απόδειξη της βασιλικής του εξουσίας, υποσχόμενος να θυσιάσει αμέσως ό,τι αναδυόταν από τα κύματα. Ο Ποσειδώνας εισάκουσε την ευχή του και ανέβασε από τη θάλασσα έναν ολόλευκο ταύρο.

Ο Μίνωας όμως λυπήθηκε να σφάξει τόσο ωραίο ζώο: κράτησε τον ταύρο του Ποσειδώνα στα κοπάδια του και θυσίασε στη θέση του έναν άλλον. Η εκδίκηση του Ποσειδώνα υπήρξε πρωτοφανής και ανελέητη. Έριξε στην καρδιά της συζύγου του Μίνωα, βασίλισσας Πασιφάης (κόρης του Ήλιου), έναν άσβεστο, αφύσικο και βασανιστικό ερωτικό πόθο για τον λευκό ταύρο, οδηγώντας την σε απόγνωση.

Μη μπορώντας να δαμάσει το πάθος της, η Πασιφάη ζήτησε τη βοήθεια του μέγιστου εφευρέτη και μηχανικού της αρχαιότητας, του Αθηναίου Δαιδάλου, ο οποίος ζούσε εξόριστος στην αυλή της Κνωσού. Ο Δαίδαλος κατασκεύασε μια κούφια ξύλινη αγελάδα με τροχούς, την έντυσε επιδέξια με δέρμα πραγματικής αγελάδας και έκρυψε την Πασιφάη στο εσωτερικό της, τοποθετώντας το τέχνασμα στο λιβάδι όπου έβοσκε ο ταύρος. Από την ανίερη αυτή ένωση γεννήθηκε ο Αστέριος, ένα ον με σώμα ρωμαλέου άνδρα αλλά με κεφαλή και ουρά μαινόμενου ταύρου, γνωστό σε όλους ως «Μινώταυρος» (ο ταύρος του Μίνωα).

Όσο το πλάσμα ήταν βρέφος, η Πασιφάη το θήλαζε κρυφά, όμως καθώς μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο άγριο, απαιτώντας ωμή ανθρώπινη σάρκα για να τραφεί. Για να κρύψει τον Αστέριο από τα μάτια των Κρητών, ο Μίνωας ανέθεσε στον Δαίδαλο να χτίσει τον Λαβύρινθο, ένα οικοδόμημα με αμέτρητους δαιδαλώδεις διαδρόμους. Ο Δαίδαλος έχτισε τον Λαβύρινθο: ένα αχανές σύμπλεγμα από σκοτεινούς διαδρόμους, τυφλά αδιέξοδα και παραπλανητικές στροφές, στα έγκατα του οποίου φυλακίστηκε για πάντα ο Μινώταυρος.

Όταν ο γιος του Μίνωα, Ανδρόγεως, δολοφονήθηκε στην Αττική από ζήλια επειδή είχε νικήσει σε όλα τα αγωνίσματα των Παναθηναίων, ο Μίνωας εκστράτευσε με τον πανίσχυρο στόλο του, πολιόρκησε την Αθήνα και επέβαλε έναν ασήκωτο φόρο υποτέλειας. Κάθε εννέα χρόνια (ή κατ' έτος σύμφωνα με άλλες πηγές), οι Αθηναίοι ήταν υποχρεωμένοι να στέλνουν στην Κρήτη επτά νέους και επτά νέες από τις επιφανέστερες οικογένειες της πόλης.

Οι όμηροι οδηγούνταν στην Κνωσό και ρίχνονταν άοπλοι στα σκοτεινά περάσματα του Λαβυρίνθου. Εκεί περιπλανιόνταν μέσα στον τρόμο και την απόγνωση μέχρι να εντοπιστούν από τον Μινώταυρο, ο οποίος τους κατασπάραζε έναν προς έναν, ενώ ακόμη κι αν απέφευγαν το θηρίο, πέθαιναν από την πείνα και τη δίψα ανίκανοι να βρουν την έξοδο. Ο φόρος αυτός αποτελούσε την πιο ταπεινωτική πληγή για την αθηναϊκή περηφάνια.

Η λύτρωση ήρθε με τον τρίτο φόρο αίματος, όταν ο νεαρός πρίγκιπας Θησέας προσφέρθηκε εθελοντικά να ταξιδέψει στην Κρήτη με σκοπό να σκοτώσει το τέρας. Στην Κνωσό, η θυγατέρα του Μίνωα, πριγκίπισσα Αριάδνη, θαμπώθηκε από την ευγένεια και το θάρρος του Αθηναίου ήρωα και αποφάσισε να τον σώσει. Συμβουλευόμενη κρυφά τον Δαίδαλο, του παρέδωσε ένα κοφτερό ξίφος και έναν σπάγκο από νήμα (τον ιστορικό «μίτο της Αριάδνης»).

Ο Θησέας έδεσε την άκρη του νήματος στην εξωτερική πύλη και προχώρησε αποφασιστικά στα βάθη του οικοδομήματος. Στο βάθος του Λαβυρίνθου ο Θησέας βρήκε τον Μινώταυρο και τον σκότωσε (με τις γροθιές του κατά τον Απολλόδωρο, ή με το ξίφος του στην αττική αγγειογραφία). Στη συνέχεια, ξετυλίγοντας προς τα πίσω τον μίτο της Αριάδνης, βγήκε από τον Λαβύρινθο μαζί με τους νέους της Αθήνας και απέπλευσε κρυφά τη νύχτα.